Er brandt iets in mijn geest, en het draait allemaal om het opvoeden, trainen en opleiden van de volgende generatie.
Wanneer ik kijk naar de manier waarop wij als Lichaam van Christus functioneren, kan ik niet anders dan opmerken dat we (nog) niet functioneren als één Lichaam. We vinden de volgende generatie in gezinnen, in onze kerken, in onze samenleving, de kinderdagverblijven en/of scholen. Maar in deze geïndividualiseerde samenleving doen we (als Lichaam van Christus) allemaal ‘ons’ deel. We doen dit echter zonder ouders echt aan te moedigen hun kind op te voeden ‘op de weg die het moet gaan’ (Spreuken 22:6) en hoe zij de generatie na ons kunnen discipelen.
Met dit artikel willen we het Lichaam van Christus bewustmaken van de gezamenlijke verantwoordelijkheid die we hebben. Het is onze opdracht om samen elk christelijk gezin aan te moedigen, aan te vuren en zo om het gezin heen te staan. We willen dat Christus door hen zichtbaar wordt in de samenleving waarvan het gezin de hoeksteen is.
‘Je hebt een dorp nodig om een kind op te voeden’.
Deze bekende uitdrukking heeft waarschijnlijk een Afrikaanse oorsprong en betekent een veilige, ondersteunende omgeving waarin iedereen in het dorp bijdraagt aan de ontwikkeling van een kind (bron AI).
Wie bevindt zich in jouw dorp? Wie draagt bij aan de ontwikkeling van de kinderen en waar, of vooral: met wie zijn ze verbonden?
Het is opvallend om te zien hoe wij in het Westen gezin, opvoeding, onderwijs en ontwikkeling van de kinderen hebben vormgegeven in de huidige maatschappij.
Het is zeer relevant om te kijken naar Gods oorspronkelijke bedoeling. Wat zou Gods blauwdruk zijn voor het gezin en de kringen om het gezin heen?
We zijn geschapen om in een gezin geplaatst te worden en tevens een deel te zijn van Gods gezin: het grotere gezin van gelovigen. We zijn uitgenodigd om gemeenschap te hebben met de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. We leven als kinderen van God onder de heerschappij van de Vader, en maken deel uit van Zijn huis in gemeenschap met Hem en met anderen. i
Zo zijt gij dan geen vreemdelingen en bijwoners meer, maar medeburgers der heiligen en huisgenoten Gods (Efeze 2:19).
Gods gezin
Gordon J. Wenham (1943-2025, een Brits oudtestamenticus, theoloog en auteur), omschrijft dat in het Oude Testament de geboorte van een kind tweeledig was. Je kwam als individu in het huisgezin en als lid in het volk van Israël ter wereld. Elke Israëliër is zich ervan bewust dat zij ook deel uitmaakt van een geheel groter dan alleen het huisgezin, waarin elk lid een speciale plaats of rol of functie toebedeeld heeft gekregen. Wenham legt uit dat elke Israëliër zichzelf zag als deelgenoot van een grote organisatie, en als deelnemer in verschillende teams. Deze ‘teams’ zijn:
- Kern/ huisgezin (de zonen) – (vader moeder en kinderen);
- Uitgebreide familie – grootouders, ooms en tantes, neven en nichten;
- Familiehoofden – allen die verbonden zijn aan een gemeenschappelijke voorouder;
- Geslacht – tijdsgenoten, generatie;
- Stam – bevolkingsgroep met een gedeelde afkomst, cultuur of taal, of groepen die verbonden zijn door gedeelde ideeën, waarden en communicatie.
We zien dat God niet alleen de God van het individu is, maar ook een God van teams, van gemeenschappen (generaties en volkeren) en een God van naties. Gods gezin is veel groter dan ons huisgezin! Hij wil dat we samenwerken omdat we met elkaar zijn verbonden.